KRÓTKA HISTORIA FOTOWOLTAIKI CZ. I

Instalacje fotowoltaiczne stają się coraz bardziej popularne. Trafiamy na nie coraz częściej, a ich zastosowanie staje się coraz łatwiejsze. Każdy z nas zapewne widział parkometr, sygnalizację świetlną czy dom zasilany energią słoneczną. Niewielu z Nas jednak wie, jaka historia stoi za prężnym rozwojem fotowoltaiki. Aby zgłębić ten temat, należy cofnąć się do dziewiętnastowiecznej Francji. Młody, mający zaledwie 19 lat, fizyk Alexandre Edmond Becquerel odkrył że skupiając światło na elektrodzie zanurzonej w roztworze o wysokich właściwościach przewodzących, wytwarzany jest prąd. Przez bardzo długi okres prowadzono badania i eksperymenty nawiązujące do odkrycia Becquerela, jednak nikt nie potrafił wyjaśnić natury zjawiska. W 1876r. fizyk William Grylls Adams i jego uczeń Richard Evans Day odkryli, że podczas ekspozycji na światło materiałów wykonanych z selenu powstaje impuls elektryczny. 

Alexandre Edmond Becquerel
Źródło: Domena publiczna
Alexandre Edmond Becquerel (Źródło: Domena publiczna)
Oficjalny portret Alberta Einsteina po otrzymaniu Nagrody Nobla
Źródło: Domena publiczna
Oficjalny portret Alberta Einsteina po otrzymaniu Nagrody Nobla (Źródło: Domena publiczna).

Przełomowy okazał się rok 1905. Wtedy to, Albert Einstein opublikował pracę, w której opisał naturę światła i efekt fotowoltaiczny. Fizyk odkrył, że światło zawiera pakiety energii, które nazwał kwantami światła (fotonami). Fotony rozchodzą się w przestrzeni jak cząstki materii. Gdy foton oddziałuje na cząstkę materii, przekazuje mu swoją energię. Gdy energia fotonu jest większa od energii wiązania elektronu, elektron zostaje wyrwany z powierzchni płytki i zachodzi zjawisko fotowoltaiczne. Za opisanie tego zjawiska Einstein został uhonorowany w 1922 roku Nagrodą Nobla.

W rozwój fotowoltaiki swój wkład miał też Polak – Jan Czochralski. Odkrył on metodę produkcji krzemu monokrystalicznego, która pozwoliła na wytwarzanie monokrystalicznych ogniw słonecznych